05 – (3). திருச்சதகம் – சுட்டறுத்தல் – Severing Attachments

வெள்ளம் தாழ் விரிசடையாய் விடையாய் விண்ணோர்
பெருமானே எனக்கேட்டு வேட்ட நெஞ்சாய்ப்
பள்ளம் தாழ் உறு புனலில் கீழ் மேல் ஆகப்
பதைத்து உருகும் அவர்நிற்க என்னை ஆண்டாய்க்கு
உள்ளம்தாள் நின்று உச்சி அளவும் நெஞ்சாய்
உருகாதால் உடம்பு எல்லாம் கண்ணாய் அண்ணா
வெள்ளம்தான் பாயாதால் நெஞ்சம் கல் ஆம்
கண் இணையும் மரம் ஆம் தீ வினையினேற்கே.     (1)

Your devotees in order to receive your blessings pleaded with you with words like, ‘Oh Lord with river flowing from the locks of your hair! The one who rides the bull! Lord of all heavenly beings!” These words melted their hearts and their feelings were like a river that flows up and down a valley. But while you let them stay where they were, you took me as your slave. For that mercy my whole body from head to foot should have melted emotionally, but it did not. The whole body should have opened up with eyes pouring floods of tears, but it had not. The reason is that this sinner’s heart is made of stone and the eyes are of wood.

வினையிலே கிடந்தேனைப் புகுந்து நின்று
போதுநான் வினைக் கேடன் என்பாய் போல
இனையன் நான் என்று உன்னை அறிவித்து என்னை
ஆட்கொண்டு எம்பிரான் ஆனாய்க்கு இரும்பின் பாவை
அனைய நான் பாடேன் நின்று ஆடேன் அந்தோ
அலறிடேன் உலறிடேன் ஆவி சோரேன்
முனைவனே முறையோ நான் ஆனவாறு
முடிவு அறியேன் முதல் அந்தம் ஆயினானே.     (2)

Oh my God who is both the beginning and the end! While I was wallowing in sin, You entered into my soul and revealed to me that you were the redeemer of sinners and liberated me and became my master. Because I am like an emotionless statue made of iron, I have not sung your praises or danced in ecstasy. I have not shouted out your name or talked about you incoherently. My soul did not wilt. Is this behaviour acceptable? I do not know how it is going to end.

ஆயநான் மறையனும் நீயே ஆதல்
அறிந்து யான் யாவரினும் கடையேன் ஆய
நாயினேன் ஆதலையும் நோக்கிக் கண்டு
நாதனே நான் உனக்கு ஓர் அன்பன் என்பேன்
ஆயினேன் ஆதலால் ஆண்டு கொண்டாய்
அடியர் தாம் இல்லையே அன்றி மற்று ஓர்
பேயனேன் இதுதான் நின்பெருமை அன்றே
எம்பெருமான் என் சொல்லிப் பேசுகேனே.     (3)

I am aware that you are the essence of scriptures. Though I am like a dog low in birth than everybody else, I still called myself your devotee. In spite of all these you accepted me and became my Lord. Have you not got anybody else except this foolish one? Is it not your greatness that is shown by this act? What can I say to describe it?

பேசிற்றாம் ஈசனே எந்தாய் எந்தை
பெருமானே என்று என்றே பேசிப் பேசிப்
பூசிற்றாம் திருநீறே நிறையப் பூசி
போற்றி எம்பெருமானே என்று பின்றா
நேசத்தால் பிறப்பு இறப்பைக் கடந்தார் தம்மை
ஆண்டானே அவா வெள்ளம் கள்வனேனை
மாசு அற்ற மணிக்குன்றே எந்தாய் அந்தோ
என்னை நீ ஆட்கொண்ட வண்ணம் தானே.     (4)

Oh God! Your true devotees call you the supreme, that you are their father and their Lord. They smear their bodies with large quantities of the holy ash and worship you with devotion. They have overcome their cycle of birth and deaths by their devotion to you. Oh the faultless mountain of gem! What is your design in accepting me as your servant, who is still full of desires ?

வண்ணம்தான் சேயது அன்று வெளிதே அன்று
அநேகன் ஏகன் அணு அணுவில் இறந்தாய் என்று அங்கு
எண்ணம்தான் தடுமாறி இமையோர் கூட்டம்
எய்துமாறு அறியாத எந்தாய் உன் தன்
வண்ணம்தான் அது காட்டி வடிவு காட்டி
மலர்க்கழல்கள் அவைகாட்டி வழி அற்றேனைத்
திண்ணம்தான் பிறவாமல் காத்து ஆட்கொண்டாய்
எம்பெருமான் என் சொல்லிச் சிந்திக்கேனே.     (5)

The heavenly beings say that your colour is red and others say that you are fair; that you are of many forms and also that you are of a single form; that you are small like an atom and that you are even smaller than an atom. Thus they are confused because you have not shown them your true form. But you have shown me your colour, your form, your flowery feet. Thus you have redeemed me for being firm in my belief in you. What else can I say!

சிந்தனை நின்தனக்கு ஆக்கி நாயினேன் தன்
கண் இனை நின் திருப்பாதப் போதுக்கு ஆக்கி
வந்தனையும் அம்மலர்க்கே ஆக்கி வாக்கு உன்
மணிவார்த்தைக்கு ஆக்கி ஐம்புலன்கள் ஆர
வந்தனை ஆட்கொண்டு உள்ளே புகுந்து விச்சை
மால் அமுதப் பெரும் கடலே மலையே உன்னைத்
தந்தனை செந் தாமரைக்காடு அனைய மேனித்
தனிச்சுடரே இரண்டுமிலி இத்தனிய னேற்கே.     (6)

Oh the sea of Ambrosia! Oh the Mountain that churned it! Oh the unique flame whose body is reddish like a forest full of red lotus flowers! You made me, this dog like person to focus his mind on yourself, caused my eyes to be kept on your feet and made my words sing your glories. Oh God you have given yourself to this loner who does not know how either to control his senses or how to use them to worship you.

தனியனேன் பெரும் பிறவிப் பௌவத்து எவ்வம்
தடம் திரையால் எற்றுண்டு பற்று ஒன்று இன்றிக்
கனியைநேர் துவர்வாயர் என்னும் காலால்
கலக்குண்டு காம வான் சுறவின் வாய்ப்பட்டு
இனி என்னே உய்யும் ஆறு என்று என்று எண்ணி
அஞ்சு எழுத்தின் புணை பிடித்துக் கிடக்கின்றேனை
முனைவனே முதல் அந்தம் இல்லா மல்லற்
கரைகாட்டி ஆட்கொண்டாய் மூர்க்கனேற்கே.     (7)

I, a lonely life was buffeted by the big waves of life’s trials. I who lacks any bond was caught in the mouth of the shark of lust by the taste of the fruit like red lips of women. I asked myself which was the way to redemption and took refuge in the five lettered word of ‘Namasivaya’ like holding on to a float to prevent sinking. Then you my Lord, who has no beginning or end, rescued this ruffian and showed him the path to redemption.

கேட்டு ஆரும் அறியாதான் கேடு ஒன்று இல்லான்
இணை இலான் கேளாதே எல்லாம் கேட்டான்
நாட்டார்கள் விழித்திருப்ப ஞாலத்து உள்ளே
நாயினுக்குந் தவிசு இட்டு நாயினேற்கே
காட்டாதன எல்லாம் காட்டிப் பின்னும்
கேளாதன எல்லாம் கேட்பித்து என்னை
மீட்டேயும் பிறவாமல் காத்து ஆட்கொண்டான்
எம்பெருமான் செய்திட்ட விச்சைதானே.     (8)

He is one who cannot be understood by others, one without end, one without comparison, the one who hears everything without listening. He, while all others watched and waited, offered me, this dog like person, a higher life and showed me everything not shown to others, made me hear what others had not heard and redeemed me from being born again. What a noble act he had performed!

விச்சைதான் இது ஒப்பது உண்டோ கேட்கின்
மிகுகாதல் அடியார்தம் அடியன் ஆக்கி
அச்சம் தீர்த்து ஆட்கொண்டான் அமுதம் ஊறி
அகம் நெகவே புகுந்து ஆண்டான் அன்பு கூர
அச்சன் ஆண் பெண் அலி ஆகாசம் ஆகி
ஆர் அழல் ஆய் அந்தம் ஆய் அப்பால் நின்ற
செச்சை மலர் புரையும் மேனி எங்கள்
சிவபெருமான் எம்பெருமான் தேவர் கோவே.     (9)

Is there anything more miraculous than this? He made me a devotee of those who loved Him most. He made me devoid of fear for life. His entry into my life was like nectar oozing in. He is neither male nor female. He becomes the sky. He glows like a burning fire. He remains beyond the end of this world. His body appears like a red flower. He is our Sivan, our Lord and the Lord of the heavenly beings.

தேவர்க்கோ அறியாத தேவ தேவன்
செழும் பொழில்கள் பயந்து காத்து அழிக்கும் மற்றை
மூவர் கோனாய் நின்ற முதல்வன் மூர்த்தி
மூதாதை மாது ஆளும் பாகத்து எந்தை
யாவர் கோன் என்னையும் வந்து ஆண்டு கொண்டான்
யாம் ஆர்க்கும் குடி அல்லோம் யாதும் அஞ்சோம்
மேவினோம் அவன் அடியர் அடியாரோடும்
மேன்மேலும் குடைந்து ஆடி ஆடுவோமே.     (10)

Our Lord is not understood even by Indra, the king of Devas. He is the ruler of the three Devas responsible for creation, preservation and destruction of this beautiful universe. He is the progenitor of all, who has yielded half his body to Mother Parvathy. He who rules everybody has come to rule me too. Now I am not a subject of any other king and not afraid of anything. I have become one with the devotees of His devotees. Let us dance with joy forever and ever.

திருச்சிற்றம்பலம்

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s